15/11/2012

Ik zou je graag een verhaal willen vertellen over opgroeien of juist het tegenhouden ervan. Ik hou niet van opgroeien, vindt het verschrikkelijk zelfs. Eenentwintig jaar oud ben ik nu al. Ik geloof dat ik er ergens 10 gemist heb. Als ik dit zeg tegen mensen dan zeggen ze vaak; “ah dat is niet erg, als je maar normaal functioneert toch?” Normaal functioneert als in ik doe wat ik moet doen oftewel maatschappelijk conform gedrag.

Ik durf dan niet te antwoorden met; ” ja, maar dat wil ik toch helemaal niet!”. Want ik wil het echt helemaal niet. Ik wil niet studeren of me druk maken over geld. Niet leren hoe ik me moet voortbewegen in dit volwassen leven. Ik zou graag een soort peter pan willen zijn. Gewoon een jongetje dat voor altijd avonturen kan beleven in een ver fantastisch oord. Dat klinkt toch geweldig!

Helaas denken veel mensen er niet zo over. Ik snap dat niet. Wie kiest een leven vol verantwoordelijkheden over een avontuurlijk leven? Veel willen zich ontwikkelen en denken dit niet te kunnen als kind. Want tsja wat zijn kinderen nu eenmaal.

Wat zijn kinderen nu eenmaal? Kinderen zijn nog vol fantasie, ze durven nog te dromen en zien geen grenzen. Ik benijd kinderen precies om die redenen. Vooral omdat ze geen idee hebben van de portie lef die ze vertonen. Ik zou graag nog zo willen zijn. Compleet zorgeloos. Ja, laat mij maar een peter pan zijn en hou je realiteit ver van me weg.